Tijdens de 600km van Merselo heb ik mijn plan voor de DCT
2016, 1425 km door het vlakke, winderige Nederland van verschillende kanten
bekeken. Vooral van de kant: "niet starten". Maar 2 weken later, de
pijn verdwenen, durfde ik het opnieuw te bekijken. Wat is dat toch, het
verschil in emotie tijdens het fietsen en achteraf? Welk moment zou de
waarheid, het meest benaderen?
Randonneuren geeft voor mij nog steeds de meeste
"pijn" in mijn hoofd. Het is lang, ik wil niet nadenken over
kilometers te gaan, het is altijd teveel/te ver/te lang/teveel pijn. Ik kan nog
zoveel proberen te fietsen, maar nooit is het genoeg.
Bovendien is "tijd om te fietsen" nog steeds een sterk beperkende
factor. Ik weet dat het onderweg gaat zeuren, ik moet door mijn pijn heen, de pijn in mijn lijf en
in mijn hoofd. En steeds weer ervaren dat iedere dip wordt opgevolgd door een
fijn gevoel, weer over de weg kunnen vliegen, weer genieten van alle mooie
dingen onderweg. En nadat je afgestapt bent, uiteraard heel dapper op het
eindpunt, weer terugzien om een mooie ervaring die zoveel energie geeft. Maar
onderweg komen alle emoties van mijn drukke bestaan er een keer uit. Het
verdriet, de onzekerheid, mijn perfectionisme. Nooit zal ik denk tevreden zijn
over mijn voorbereiding, altijd is het te weinig. Het blijft schipperen tussen
willen en kunnen, energie en tijd, gezin en hobby. Misschien is deze sport
makkelijker als de kinderen de deur uit zijn, als ik geen verjaardagen en
kinderfeestjes hoef te organiseren. Als ik me niet druk hoef te maken over
examens en uitslagen. Geen gesprekjes op school. Moeder, werken, sport, het is zoeken naar een balans die er nooit
lijkt te zijn. En misschien is dat ook het mooiste van het fietsen, alles
loslaten, alleen ik, mijn fiets en een lijntje op de GPS.
Maar ik zou zo graag leren om tevreden te zijn over mijn
voorbereiding, het accepteren dat ik effectief om moet gaan met de beschikbare
tijd en ondanks alles, toch een mooie prestatie kan neerzetten en fijne
ervaringen op kan doen.
Dus, rationeel, niet rationeel-denkend, 13 juli
start ik in de DCT. Plan van aanpak: Doorfietsen tot Vijlen (550 km), waar ik
hoop een paar uur te kunnen slapen. Een nacht doorfietsen gaat goed en kan mijn
lichaam prima aan. Bovendien denk ik dat ik met mijn tempo weinig reservetijd
op kan bouwen voor meer slaap. Dan door naar Arnhem, waar mijn schoonzusje
woont en die mij hopelijk kan voorzien van een beetje extra nachtrust, eten en
wat ik verder nog nodig mag hebben. Eigenlijk zijn het vanaf Vijlen lange
dagafstanden, 175 km Arnhem, 175 km Zwolle (met slaapmogelijkheid), 275 km Hoorn
met slaapmogelijkheid en dan nog het laatste (kleine, hahaha) stukje tot
Zoetermeer. Klinkt best goed toch. En vooral gewoon rustig doorfietsen. Behalve
voor eten en slapen de stops kort houden en rustig blijven fietsen. Traject
Arnhem - Hengelo wordt denk het lastigste omdat ik dan heel dicht langs huis
rij.
Dus het mag lekker weer gaan worden deze week. Als ik mag
kiezen een wind die rustig met mijn rondje mee gaat draaien. Maar ik bereid me
voor op minder gunstige omstandigheden. Ik vind het spannend. Ik denk dat
Parijs-Brest-Parijs, met alle drukte, veel slaap en eetgelegenheden,
makkelijker was. Maar het is ook wel leuk om in 110 uur heel Nederland te
doorkruisen, de waterwerken in Zeeland, de heuvels in Limburg, de rust in het Noorden, alle lange
dijken, waar ik er toch minstens op 1 dijk wind mee hoop te hebben en dan ook
nog even het hoogste en laagste punt van Nederland mee pakken. Alleen man en kindjes
zal ik missen!
Je durf bewonder ik. Maar slechts door te beginnen, ervaar je wat erna komt.
BeantwoordenVerwijderenWat een prachtig idee. En wat zijn je beschreven emotionele hoghs en lows herkenbaar. Heel veel succes!
BeantwoordenVerwijderenTwijfels horen bij sport in het algemeen en in extreme duursport in het bijzonder. Ga genieten. Dat het kan. Dat je de ruimte hiervoor krijgt van je gezin. Dat je lijf het goed vindt. En als het pijn doet, lach je jezelf even hartelijk uit. Want, je hebt er zelf voor gekozen. En een dip gaat ook weer over. Veel succes en plezier.
BeantwoordenVerwijderenGroet, Marijke Lagerwerf
Mooie uitdaging. Heel veel succes en veel wind mee.
BeantwoordenVerwijderen