Brevet 300km Zwolle 25-4-2015

Zaterdagochtend half 9 sta ik klaar voor de start van het 300km brevet in Zwolle. Een vlakke rit door het mooie Friesland. Zwolle is zeer geliefd bij de Velo-rijders en verder is mijn ervaring dat er hard gefietst wordt, niet helemaal mijn tempo dus.

Na de start merk ik al snel dat ik de voorste groep niet bij kan/wil houden. Ruim 30km per uur, dat red ik geen 300km. Dus ik laat me terugzakken. Er fietst weinig achter en ik rij in mijn eentje verder. Ik denk dat ik het niet erg vind om alleen te rijden, door alle drukte thuis zit er nog zoveel in mijn hoofd wat ik een plekje moet geven. Bovendien is de rit naar het noorden met een wind uit het zuidwesten geen straf. Ik probeer een rustig stabiel tempo te gaan rijden, rond de 27km/uur en met de wind mee wat harder. Het is mooi fietsen, af en toe wat kleurige bollenvelden, de fruitbomen mooi in bloei. Heel veel schapen en lammetjes. Mooie meertjes. Het eerste controlepunt zit op 97km, bij Terherne, het dorpje bekend van de Kameleon.

Ik stop neem een korte stop van 25 min om wat te drinken en te eten. Een rijgemiddelde van bijna 26km/uur, netjes. De regen is inmiddels redelijk gestopt, de eerste 100km waren nat! En die wind viel tegen, ik had gedacht daar meer profijt van te hebben.

Daarna door naar Holwerd, we moeten stempelen bij de bootterminal naar Ameland op 156 km.

Het rijdt nog steeds lekker. Het was gelukkig droog. In de rij tussen de mensen die een kaartje kopen voor de boot, haal ik mijn stempeltje. Daarna eet ik rustig op een bankje wat brood en een banaan. Af en toe kom ik onderweg wat andere randonneurs tegen, als ze een lekke band hebben, daarna rijden ze me weer hard voorbij. Groot is de achterhoede niet. Na een klein kwartiertje stap ik weer op de fiets. Het gaat nog steeds lekker.

Maar dan gaat het fout, mijn snelheid is er totaal uit. De volgende etappe naar Appelscha zit ik aan een gemiddelde van 19 km/uur. Ik denk dat na zo lang fietsen het toch zwaar wordt om alleen te rijden. Ik begin zelfs tegen mezelf te praten :). Misschien is een muziekje mee toch wel handig, de stilte begint een beetje te stil te worden. Als je samen rijdt, hou je automatisch het tempo wat hoger. Nu lijk ik soms gewoon te slapen en vergeet ik te trappen. De wind staat minder gunstig, maar echt zware tegenwind heb ik niet. Alles zit tegen, moet ik naar de toilet, kom ik echt geen café tegen. De benzinepomp langs de weg blijkt een onbemande, en alles is open tussen de weilanden. Wil ik eten, geen eettentje. Uiteindelijk kom ik een snacktent tegen waar ik een broodje kan eten. Maar die viel niet goed, de rest van de weg had ik last van mijn maag. Zo’n 10km voor Appelscha loopt ook nog eens mijn band leeg. Een band wisselen kan ik wel, maar ik kan niet zeggen dat het echt heel soepel gaat. Heb ik een mooie pomp met een High Pressure knopje erop, heb ik geen idee hoe ik hem op de stand kan zetten (hmmm, straks toch even opzoeken). En een voorwiel (een gelukje) in de fiets zetten als er een zware achtertas op de bagagedrager zit is niet handig. Voortaan tasje eraf halen, want nu vloog mijn fiets alle kanten op. Met mijn laatste moed sleep ik mezelf naar Appelscha. Zeker een kwartier vertraging door de lekke band. Ik bestel daar cola en een kop soep. De soep eet ik half op, ik weet dat ik moet eten, maar mijn maag denkt er anders over. Nog 65 km, “als je het snel zegt, lijkt het nog maar een klein stukje”, maar het is gewoon nog een dikke 3 uur op de fiets als je niet meer door wilt trappen.

Het is inmiddels half 9, de verlichting in orde gemaakt op de fiets. In Appelscha kwam ik Jan tegen en met hem ben ik verder gereden. Alleen fietsen prima, maar liever niet in het donker. Zo met zijn tweetjes lijkt het tempo weer iets omhoog te gaan. In het donker kan ik niet op mijn tellertje kijken, dus ik rij op gevoel. Soms rijdt Jan voor, soms rij ik voor. Het tempo is in elk geval wat beter als de laatste etappe. Moe kom ik om 23:45 uur in Zwolle aan. De tijd is best netjes, 15 uur en 15 minuten, maar echt tevreden ben ik niet over de 2^e helft. En op dit moment twijfel ik of ik die 1200 km van Parijs-Brest-Parijs wel kan rijden. Eerst maar even de vermoeidheid  laten zakken.

Afzwemmen!

En hoe leuk en ontspannend het ook is het fietsen, soms zijn er toch belangrijkere dingen. Gisteravond hoorde Pascal dat hij vandaag toch nog af mocht zwemmen voor C. Dan wil je daar als moeder natuurlijk bij zijn :) Dus het fietsen werd alsnog vervangen door een middagje zwembad. Zo trots dat Pascal heel snel zijn voorlopig laatste zwemdiploma haalde! Respect hoor, voor al die kleine kinderen, die met kleren, schoenen en regenjas gewoon met salto het water in gaan en vervolgens 50 meter schoolslag en 50 meter rugslag zwemmen. Daarna in zwemkleding bijna het halve bad onder water moeten zwemmen en ook nog 100 meter schoolslag en 100 meter rugslag. Ik zag ook nog een mooie borstcrawl (inclusief een nette ademhalingstechniek), rugcrawl, , drijven, watertrappelen. Volgens mij was Pascal wel moe!

Morgen even een rustig rondje fietsen. De zomertijd gaat weer in, dus een avondritje op de fiets moet ook weer kunnen deze week. En dan zaterdag een nieuwe kans voor de 200km, nu vanuit Merselo. Mooie tocht langs de Rheinradweg en voor het eerst dit jaar weer de Eltenberg over, met het pondje oversteken bij Millingen en via Nijmegen weer terug.

Brevet 200km Twisteden

28 februari staat mijn 1^e rit van 200km gepland. Dit keer een voor mij nog nieuwe startlokatie: ARA Niederrhein in Duitsland. De start is pas om 10 uur in de ochtend, dus ik vertrek ’s ochtends, na nog even heerlijk uitgeslapen te hebben richting Duitsland, voor mij krap een uurtje rijden. Daar aangekomen ga ik me eerst binnen melden. Wat een drukte in vergelijk met de ritten die ik in Nederland heb gereden! Er staan zo’n 150 randonneurs klaar voor de start, waaronder slechts 3 Nederlanders. Wel leuk om te zien dat er in Duitsland veel meer vrouwen mee fietsen. Jan van Osch staat er met een bak brevettenkaarten van 2014, ook voor mij ligt er nog een enveloppe met brevettenkaarten, die verzameling heb ik nu ook compleet.

Na het aanmelden ga ik rustig mijn fiets klaar maken. Ik vraag me af hoe de start zal verlopen, ik hoor iets over verschillende startgroepen, maar hoe dat gaat is me niet helemaal duidelijk. Als Michael in het Duits een toespraak heeft gehouden, gaat iedereen rustig naar de start. Ik vang wat gesprekken op over handschoenen, warme handschoenen en de paniek slaat bij mij toe. 10 minuten daarvoor had ik besloten mijn niet al te warme winterhandschoenen aan te trekken omdat die veel fijner zitten en het best redelijk weer zou worden (voor eind februari dan). Maar ik heb het ineens zo koud, ijskoude vingers en de verhalen over warm, warmer, warmst, maken me niet geruster. Het zou toch een graad of 8 worden? Geen zin om terug te wandelen naar de fiets, de eerste groep is al vertrokken. Ik zie dat Moni steeds 30 mensen aftelt die een nummertje op de startkaart krijgen en per groep vertrekken. Nu snap ik het systeem, na afloop kan aan de hand van het startgroepnummer evt de tijd gecorrigeerd worden. Ik zit in startgroep 3, het is bijna 10 over 10 als ik vertrek.

De eerste 77 km tot de eerste controlepost krijgen we wind tegen. Het waait best redelijk en mijn conditie is nog niet geweldig. Ik hang achterin de groep en dat bevalt me prima, na 5 minuten rijden we Nederland al in. Tempo is prima, zo rond de 27 km per uur. Even opletten dat ik niet achter groepjes afvallers blijf hangen en de grote groep kan volgen. Als ik dit vol houd tot in Thorn denk ik dat het best goed gaat. Iets over 1 uur bereiken we de eerste stempelpost bij de Pannenkoekenbakker. We worden hier netjes in het Duits te woord gestaan J. Samen met Jos en Tom (aangewaaide randonneur) drink ik even koffie en een krap half uurtje later zitten we weer op de fiets. Heerlijk met de wind in de rug waaien we langs het kanaal. Vorig jaar zei een ervaren randonneur dat meer mensen zich stuk rijden met de wind in de rug, dan met de wind tegen. Dus dat in gedachten, hou ik mijn tempo heerlijk ontspannen. In Asten slaat Tom af om thuis wielrennen op tv te gaan kijken en rij ik verder, soms met Jos, soms alleen.

Ik zit me te verheugen op een stop in Cuijk, ik heb zin in een warme kom soep. Dan bedenk ik me dat dat een saai controlepunt is bij een benzinepomp, niks lekkere soep! Ik besluit om kwart voor 4 lekker op een bankje in het bos neer te ploffen en mijn broodjes rustig op te eten. Een korte stop is welkom en het is leuk om de kleine groepjes randonneurs langs te zien fietsen. Met een krappe 10 minuten zit ik weer vol energie op de fiets. Rond 5 uur ben ik in Cuijk en ik hang even een kwartiertje bij de benzinepomp rond en verzamel energie voor het laatste stukje. Er zitten inmiddels alweer 155 km op.

Het laatste stukje valt niet mee, de wind staat uiteraard in de verkeerde richting, het ontspanne stuk wind in de rug zit er echt op. En ik krijg ruzie met mijn GPS en twijfel of ik wel goed rij. Er staat een pijltje in de GPS die de richting geeft, moet dus netjes naar boven wijzen, maar de pijl draait alle kanten op. Ik weet dat ik het laatste stuk de route van de heenweg raak en ik ben bang te ver door te rijden en weer opnieuw aan de 200km te beginnen. Ik heb geen idee op hoeveel km van het eindpunt dat punt zit. Dus ik stop, twijfel, zoom uit, stop opnieuw voor mijn lampje, het wordt snel donker, stop opnieuw voor de route. GPS was goed, achteraf blijkt er in de track te zijn gerommeld, de route loopt soms een stukje terug en dan weer verder, GPS was dus prima J, onzekerheid niet nodig. De zon gaat onder en het laatste stuk door Nationaal park Maasduinen is mooi. Even wennen om weer in het donker te fietsen. 19:10 uur ben ik weer terug in Twisteden, toptijd voor mij: 9 uur. Mijn hard verdiende kopje goulassoupe van Moni gegeten en toen weer rustig richting huis.

Die handschoenen… prima keuze, na het eerste stukje geen koude handen meer gehad. Het was heerlijk fietsweer, droog, zonnetje, beetje veel wind. Op naar de volgende 200km, waarschijnlijk 28 maart vanuit Zwolle.

Voorbereiding 1e 200km brevet

Ik heb me inmiddels ingeschreven voor mijn 1^e 200km Brevet voor dit jaar. Het brevet staat al gepland voor 28 februari bij ARA Niederrhein. Leuk: eens kijken hoe de brevetten in Duitsland georganiseerd worden. Veel meer dan vertrek en eindpunt zal ik niet zien van, de route loopt denk voor 90% over Nederland J. Omdat ik bij de beschrijving las: 700hm, dacht ik dat het wel eens verstandig kon zijn om dit weekend een ritje over de Postbank te maken. Zondagochtend zag het er glad uit, na de regen van zaterdagavond is het ’s nachts gaan vriezen. Een goede reden om het eerste ‘opwarmritje’ van de TC de Liemers te laten vervallen en nog even lekker in bed te blijven liggen. Rond 11 uur zag het er weer goed uit buiten, zonnetje kwam door, dus tijd voor een rondje Hoenderloo (88km) met de Emmapiramide en Schaapsallee, in elk geval iets meer klimwerk dat ik in de winter heb gedaan. Ik reed weg in het zonnetje, maar die verdween helaas alweer snel. Het was een beetje mistig op de Veluwe, jammer. Maar het is er gewoon zo mooi, zeker dat uitzicht over de heide vlak bij het Theehuis. Laatste stuk helaas wind tegen, dat was zwaar. Als ik alleen fiets heb ik geen zin om ergens koffie te gaan drinken en dan is bijna 90 km wel een lang stuk aan het begin van het seizoen. Onderweg alleen gestopt om even wat brood te eten.

’s Avonds zie ik dat de route voor zaterdag ook al op internet staat. Als ik de route in de GPS zet, zie ik dat het wel mee zal vallen met het klimmen, hoogste punt is niet meer dan 40 meter. Zo vertekenend soms die hoogtemeters. Hopelijk zeg ik dat over een paar maanden ook over de 10000 hoogtemeters van Parijs Brest Parijs.

Statistieken tot nu toe, vanaf januari 600 km op de racefiets en 200km woonwerk-fietsen. Het houdt niet over. Vandaag blijft de fiets ook in de schuur, want mijn dochtertje is ziek en kan niet naar school. Hopelijk kan ik vrijdag nog een kort rondje fietsen. En dan maak ik er zaterdag maar een rustig uitje van. Die 200km zal best te fietsen zijn in de maximale tijd van 13,5 uur, maar een hele snelle tijd zal het niet worden (alsof ik ooit echt snel rij J)

Nieuwe schoenen

Ja echt, ze bestaan, vrouwen die een hekel hebben aan schoenen kopen. En zeker als er dan ook nog een technisch probleempje bij komt: namelijk fietsschoenen kopen. Al 1 jaar ben ik aan het twijfelen over welke schoenen ik moet gaan kopen. Een ding is duidelijk, mijn huidige schoenen voldoen niet. Ik krijg last van brandende voeten als ik lang op de fiets zit, niet met een rondje van 80km, maar wel als ik langer op de fiets verblijf. De ene keer wat erger dan de andere keer, maar het is een terugkomend probleem. En het verpest echt je fietsplezier, een keer heb ik een eind gefietst met schoenen die zo los zaten dat ze nog net aan mijn voet bleven hangen en nog blijft dat in brand-staande gevoel. Ik kan nu nog wel langer blijven twijfelen, maar als ik niet nog een seizoen op mijn huidige schoentjes wil doorrijden, moet ik nu echt wat gaan kopen!

Dus: geen spd schoenen met een te soepele zool, dat is duidelijk, volgens mij zijn mijn huidige schoenen niet eens mountainbike, maar spinningschoenen.

Dan komt de eerste keuze: race of mountainbike schoenen. Raceschoenen zijn geschikter voor mijn doel, maar op mountainbike schoenen kan je nog een beetje fatsoenlijk lopen door het plaatje wat in de zool zit. De fanatieke wielrenner zegt: je fietst toch met die dingen, dat kleine stukje lastig lopen, moet je maar voor lief nemen. En als je aan de ervaren mensen vraagt wat nu echt het voelbare verschil is, vergelijken ze vaak een niet stijve mountainbikeschoen met een stijvere raceschoen. Ik zou ze zo graag gewoon op een fiets willen vergelijken, 2 schoenen in de zelfde klasse, een kant SPD, een kant SPD-SL. Dan voel je misschien het verschil. Dus ik blijf door twijfelen, durf ik te lopen op raceschoenen? En wat nu echt lastig is met fietsschoenen kopen. Je kan ze passen in de winkel, maar je weet pas na 100km op de fiets of ze echt fijn zitten. 

Dus de moed bij elkaar gezocht en naar de winkel op schoenen te gaan passen. Welke ontwerper verzint het eigenlijk om al die schoenen wit te maken? Zelfs in de winkel stond ik nog te twijfelen, race of mountainbike, race of mountainbike……? Gevoel zegt race, verstand zegt mountainbike. Gevoel roept: als ze echt zo lastig lopen, trek je ze toch uit…. Verstand zegt: ja, na 300km is even schoen-loos misschien wel net zo prettig. Dus knoop doorgehakt: race (nu maar hopen dat mijn verstand geen gelijk gaat krijgen). Gelukkig, de halve collectie valt nu al af en als dame is er niet zo enorm veel keuze in schoenen als bij de heren. Om ruzie thuis te voorkomen, laat ik het hoge prijssegment ook maar afvallen. Hoewel ik even verliefd werd op het gewicht van de Specialized S-Works J. Een schoen viel af omdat die niet prettig zat, bleven er nog 2 over die aan al mijn voorwaarden voldeden. De Northwave voelde goed, maat goed, ruimte om met de tenen te wiebelen, genoeg ruimte in de breedte voor uitzettende voeten, ik hoop dat ik er een goede keuze aan heb gedaan. Paar SPD-SL pedalen erbij uitgezocht, we zijn er klaar voor. 

En nu uitproberen….. helaas ligt er een pak sneeuw buiten.

Loopschoenen weer ingewisseld voor de fiets

Januari is alweer half voorbij, tijd om weer op de fiets te stappen. Na de eerste Dijkencross heb ik het eerste en tweede weekend van januari nogmaals de 5 km gelopen. Een dappere poging om mijn 1^e tijd te verbeteren. Ik wilde zo graag onder de 30 minuten lopen. Maar dat is niet gelukt, de 2^e en 3^e keer kwam ik exact op 31:28 min over de streep. Niet eens zo slecht aangezien de 5km eigenlijk 5,3 km is, dus een gemiddelde net boven de 10km/uur. De 2^e keer was heel zwaar, de 3^e keer waren de omstandigheden zwaarder (veel wind), maar liep ik comfortabel. Gek zoals dat per keer kan wisselen. Blijf het zwaar vinden het lopen, tijdens het fietsen zit ik in een veel lagere hartslagzone als met het lopen.

Nu dus tijd om de loopschoenen weer te wisselen voor de fiets. Het is tenslotte nog steeds niet echt winter geworden. Vrijdag scheen er een heerlijk zonnetje, kinderen naar school, mooi moment om er even tussenuit te gaan. Het waait nog wel behoorlijk, het lijkt momenteel meer herfst als winter. Maar het vriendelijke zonnetje geeft een heerlijk voorjaarsgevoel. Klein rondje uitgezocht zodat ik in elk geval weer op tijd bij school kan zijn om de kinderen tussen de middag op te halen. Bijna 50km gefietst, en met alle tegenwind op de terugweg was ik blij weer thuis te zijn.

Zondag regende het licht, niet echt weer wat uitnodigt om op de fiets te stappen. De voorspelde sneeuwbuien bleven weg, dus alsnog even een rondje gereden. De regen viel uiteindelijk nog mee, zelfs zonder regenjack bleef ik redelijk droog. Ondanks de wind toch voor een rondje over de dijken gekozen. Blijft zo mooi met het hoge water. Rondje Zevenaar, Westervoort, Lobith en via Elten weer terug. Weer 50km op de teller, genoeg met dit weer. Mijn planning is om in januari minimaal 400km te rijden, met 190km lig ik nog redelijk op schema. 

Duursport

Er zijn mensen die graag hard fietsen. Er zijn mensen die het leuk vinden om een berg op te fietsen. Maar daar ben ik niet zo goed in. Ik vind het juist leuk om lang te fietsen, daar ben ik goed in. Als iedereen moe begint te worden, ben ik juist lekker warm gereden. Snelheid kom ik vaak te kort, nog een klein (uh groot) puntje van ergernis, maar daar wordt aan gewerkt.

Na de zomervakantie ben ik begonnen met hardlopen. Ik moet toch sporten in de winter, wil ik niet met een slechte conditie in het voorjaar starten op de fiets. De eerste lange tochten staan tenslotte al voor maart gepland. De winters in de sportschool waren me niet zo best bevallen, ben niet zo’n binnen sporter. In september begonnen met een cursus van Start-to-Run. Mijn loopervaringen uit het verleden waren niet zo best. Na 100meter al kramp was het eerste wat me te binnen schoot toen ik nadacht over lopen. Maar, ik ben inmiddels een stuk lichter en mijn basisconditie is veel beter dan een paar jaar terug, dus wie weet, zou het nu wel goed gaan. En het ging goed. De 3km testloop na 6 weken Start-to-Run liep ik in 17:50min. Voor mij een supertijd, gezien de 6 weken dat ik bezig ben. Heerlijk het lopen! Geen vervanging voor het fietsen, maar een goede 2^e. Na deze 6 weken ben ik doorgelopen met een schema van de Dutchrunners, gezellig met Renate Wennemars op de telefoon. Grappig zoals ze steeds zegt dat ik het “hartstikke goed doe”, je kijkt niet eens mee, denk ik dan, misschien lig ik wel gezellig naar je te luisteren op de bank.

Toen ik begon aan het schema, had ik al de Dijkencross in Pannerden in mijn hoofd, een leuke wedstrijd dicht bij. Dus 21 december stond ik samen met mijn man (die inmiddels ook is besmet met het hardloopvirus) aan de start voor mijn 1^e 5km. Maar ik ben een duursporter merk ik nu. Ik kan niet zomaar hard lopen en mezelf vol geven. Al de eerste kilometer ben ik bezig met de laatste. Voorzichtig lopen, wel een redelijk tempo, maar heel veilig. Voordeel is dat ik heel stabiel kan lopen. Begin ik met een bepaalde snelheid, dan eindig ik daar ook mee. En of ik nu 5 of 10km moet lopen maakt niet uit. Ook met lopen heb ik wel een paar kilometer nodig om lekker op gang te komen.

Maar wat ik dus niet kan als duursporter, is mijn grenzen zoeken. Net iets harder lopen dan mijn comfortzone.  Dus op 21 december liep ik de 5 km in de nette tijd van 32:09 min, waarbij ik de hele weg een hele constante 10km/uur heb gelopen. Het was leuk om een wedstrijd te lopen. Bij het fietsen hebben we ook tijden, niet echt het wedstrijdelement. Maar ik moet dus wel leren om uit mijn comfortzone te stappen. De eerste kilometer niet zo bezig te zijn met die laatste J. Zien waar het schip strand, door de pijn heen gaan. De pijn die ik ook bij de lange afstanden fietsen ervaar. De pijn die komt, maar waar je jezelf doorheen kan slepen, zodat je daarna met extra, vernieuwde energie weer door kan. De pijn waar je sterker uit komt.

Zondag wil ik opnieuw de Dijkencross lopen. Eens kijken of ik mijn comfortzone kan verlaten en de pijn kan zoeken en uiteraard mijn 1^e PR kan verbeteren.